«راه کارلیتو»، فرار از گذشته و در جستجوی بهشت
روزنه هنر- امید غیاثوند
«بذارین به این دادگاه اطمینان بدم، من دیگه تمایلی به زندگی خلافکارانه ندارم، من عوض شدم» این جمله ای است که کارلیتو بریگانته چند لحظه قبل از ثبت مهر آزادی خود از زندان در دادگاه بیان کرد اما تقدیر برای مردی که گذشته خود را دوست ندارد، گونه ای دیگری رقم می خورد.
برایان دی پالما سال ۱۹۹۳ و یک دهه بعد از همکاری با آل پاچینو در «صورت زخمی»، درام جنائی «راه کارلیتو» مقتبس از رمانی به همین نام نوشته ادوین تورس را ساخت.
«راه کارلیتو» داستان خلافکاری پورتوریکویی به نام کارلیتو بریگانته است که پس از تحمل سالها زندان، قصد دارد با فاصله گرفتن از گذشته، با جمع آوری ۷۵ هزار دلار، زندگی جدید و توام با آرامشی برای خود در کارائیب بنا کند.
برایان دی پالما در فیلم خود تصویری تراژیک از مردی ارائه می دهد که در اعمال گذشته خود و باوری که دیگران نسبت به او دارند احاطه شده و صداقت وی نیز نمی تواند به او برای «فرار به بهشت» و ساختن یک زندگی بی هیاهو کمک کند.
اما فیلم یک «قلب احساسی» نیز دارد که ذیل رابطه کارلیتو بریگانته و گیل اتفاق می افتد. رابطه آنها هم لطیف و هم غمانگیز است. عشق کارلیتو بریگانته به گیل صادقانه است.
کارلیتو بریگانته رویای ساختن زندگی با گیل به دور از جرم و جنایت را دارد و گیل نیز گرچه از ناامیدیهای گذشته آسیب دیده، اما همچنان به تمایل کارلیتو بریگانته برای تغییر اعتقاد دارد.
شیمی بین آل پاچینو و پنه لوپه آن میلر یکی از نقاط قوت فیلم است و در لحظاتی عشق و اشتیاق را در مقابل دنیای خشن جرم و جنایت قرار می دهد.
این عشق و اشتیاق در نگاه پر از تمنای کارلیتو بریگانته به گیل حین تمرین باله و در حالیکه زیر باران در سطل زباله را چتر خود قرار داده، مشهود است و یکی از احساسی ترین سکانس های سینمای را شکل داده است.
پنه لوپه آن میلر پیشنهاد آل پاچینو به برایان دی پالما برای برای نقش گیل بود.
آل پاچینو که بیشترین تلاش را برای ساخت فیلم برعهده داشت، در نقش کارلیتو بریگانته ظاهر شد اما در مقایسه با نقش «تونی مونتانا» فیلم «صورت زخمی»، بازی قدرتمند و مهار شدهای ارائه میدهد و جنبهای متفکرانهتر و بالغتری را به نمایش میگذارد.
گرچه «راه کارلیتو» نتوانست موفقیت بزرگی در گیشه کسب کند، اما در زمان خود به خاطر کارگردانی شیک و روایتی عمیق از احساس و صداقت تحسین شد.
